صنايع دستي و مشاغل قديم
كوهبنان در قديم از لحاظ اقتصادي در بيشتر زمينهها خود كفا بوده است و حتي بعضي از محصولات اين منطقه همچون گندم، جو، ارزن، پنبه، كشك و روغنحيواني به ديگر نقاط صادر ميشده است كه متأسفانه هم اكنون تمامي محصولات فوق جزء واردات كوهبنان ميباشد و كشاورزي اين منطقه به علت خشكسالي و كمبود شديد آب و خشكيدن بعضي از قنوات مانند چماه دچار آسيب و صدمه جدي گرديده و ساكنين جهت امرار معاش مجبور به مهاجرت يا كار در معادن ذغالسنگ ميباشند.
نمد مالي و كلاه مالي:
در سنة 1220 شخصي بنام استاد ابوالحسن اصفهاني از گلپايگان به منظور نمدمالي و تهيه كلاه نمدي و امرار معاش به كوهبنان آمده است و بعد از وفات وي حرفة او به فرزندشاستاد رضا منتقلگرديده از آنجاكه لازم بود اينشغلدر كوهبنان جايگاه خود را حفظ نمايد فردي بنام عليباقرزاده و دامادش استاد ميرزا اين كار را پيشة خود ساختند.
خم زني:
در زمانهاي قديم براي اينكه اجناسي از قبيل گندم، جو، ارزن و غيره از گزند حيوانات موذي در امان بماند مردم مجبور بودند از ظرفهايي استفاده نمايند كه به آن خم ميگفتند و خم به شكلها و صورتهاي مختلفي كه بر روي آن نقاشيهاي جالب و ديدني حك شده بود ساخته ميشد و جهت ساخت و تهية آن از گل رس كه خاك آن از كُشكوئيه يا پسندوئيه آورده ميشد استفاده ميكردند و كسي كه اين كار را انجام ميداد « خم زن » و كسي كه خمها را در كوره ميپخت فخّار و اين شغل به فخاري موسوم بود.
آهنگري در كوهبنان:
از جمله حرفههاي ديگري كه در كوهبنان از اهميّت خاصي برخوردار بوده حرفة آهنگري است كه معمولاً چندين نفر شهرت خاصي دارند و به طايفه آهنگران معروفند. آهنگران وسايل مورد نياز كشاورزان و دامداران و لوازم مورد نياز خانواده ها را تهيه مينمودهاند از جمله وسايلي كه خاص كوهبنان و در استان معروف بوده و شايد به نقاط ديگر صادر ميشده درات كوهبناني بوده است. از ديگر وسايل ساخته شده ميتوان از انبر، قيچي، خيش، تيز بيل، چنبر، كلنگ، تله شكار، نعل اسب و الاغ و … نام برد.
بست زني:
اين شغل نيز در كنار حرفههاي ديگر در كوهبنان رايج بوده است به دليل كمبود و قدمت تاريخي وسايل چيني خانگي از قبيل قوري و ... درصورت شكسته شدن به طرز ماهرانة خاصي با استفاده از سيم و تكههاي حلبي همراه با چيني كه با سفيدة تخم مرغ و آهك درست ميكردند به قول معروف ظرف را بست ميزدند به طوري كه مانند روز اول محكم ميشد و اين كار باعث صرفه جويي و نگهداري ظروف قديمي بود.
گيوه كشي:
گيوهكشي نيز مانند حرفههايديگر از ارزش و اهميت خاصي برخوردار بوده است. معمولاً تكه پارچههاي كرباس را به طرز ماهرانهاي چيده و بر روي سندان آن را ميكوبيدند و اين كار ادامه داشت تا به اندازة كف پاي فرد مورد نظر شود. سرانجام دو طرف پارچههاي آماده شده را با درفش سوراخ ميكردند و نخ كركي از داخل سوراخ گذرانده و به هم متصل ميكردند و سپس به اندازهي كف پاي فرد درآورده ودور گيوه بافته و در اختيار گيوه ورچين قرار ميدادند. | 
